نوشتارها و اشعار حاج‌آقا بِنیسی

نکات حدیثی ناب: آخرت

آخرت

1. دنيا را نخواه؛ بلكه آخرت را بخواه؛ چون

ـ خدا آخرت را مى‏ خواهد.

ـ اگر كِشت آخرت را بخواهى، بر آن افزوده مى‏ شود و اگر كِشت دنيا را بخواهى، [حدّاكثر،] از همان به تو داده مى‏ شود و در آخرت بهره‏ اى ندارى؛ بلكه اگر آخرتت را در ازاى دنيايت بخرى، هر دو را به دست مى‏ آورى و اگر آخرتت را به دنيايت بفروشى، هر دو را از دست مى‏ دهى؛ پس اگر دنيايت را آباد كنى، آخرتت را ويران مى‏ كنى و اگر آخرتت را آباد كنى، به آرزوهاى [دنيوى و اخروى] خودت مى‏ رسى و كارهايت سامان پيدا مى‏ كند.

ـ دنيا در حال رفتن و جداشدن است و آخرت در حال آمدن و نزديك‏ شدن؛ آخرتى كه چشم‏ ها در آن خيره مى‏ ماند و عقل‏ ها از ترس آن، از كار مى‏ افتد و هوش‏ ها به كودنى مى‏ گرايد و در آن بايد حساب پس داد.

ـ حرص براى دنيا نابود مى‏ كند.

ـ دنيا آرزوى بدبخت‏ ها است و آخرت پيروزى خوشبخت‏ ها.

ـ اگر در پى آخرت باشى، دنيا با خوارى و بدون ميلش، پيش تو مى‏ آيد.

ـ فريفته‏ اى كه از دنيا [حتّى] به بالاترين هدف دنيوى‏ اش رسيده است، مانند كسى نيست كه از آخرت [حتّى] به كم‏ ترين نصيب دست يافته است.

ـ دنيا پايان‏ يافتنى است و آخرت و نعمت‏ هايش، هميشگى و ماندگار هستند.

ـ دنيا لهو و لعب است و آخرت زندگانى واقعى.

ـ اگر آخرت را بخواهى، اعمالت خالص مى‏ شود و ترس تو [از خدا] زياد مى‏ گردد [و به بركات اخلاص و ترس از خدا مى‏ رسى] و اصلاح مى‏ شوى و بى‏ نيازى قلبى پيدا مى‏ كنى.

ـ كالاى دنيا كم است.

ـ آخرت به‏تر است.

ـ قرارگاهت و جايگاهت [در آخرت] درست می شود.

ـ آخرت هيچ جايگزينى ندارد.

ـ دنيا قيمت جان تو نيست و تو فقط براى آخرت آفريده شده‏ اى.

ـ تو، به همّت‏ گماردن در باره ی چيزى كه تا آخرت همراهى‏ ات مى‏ كند، نيازمندترى تا به همه ی چيزهايى كه در دنيا ملازم و همراهت هستند.

ـ از آخرت آمده‏ اى و به آن‏ جا برمى‏ گردى.

پس، دنيا را مانند مردارى بدان كه تنها اگر ناچار شدى، از آن بخوری و از آن براى آخرت بهره بگير و توان و كوشش خود را براى آخرت به كار گير و براى آخرتت چنان كار كن كه انگار فردا خواهى مرد.

2. بدان كه آخرت بر طبق استحقاق داده مى‏ شود؛ بر خِلاف دنيا كه بر طبق آن نيست.

3. بدان كه اگر كسى به اميد پاداش آخرت، به سختى‏ هاى دنيا صبر كند، براى رسيدن به امرى مهم، به امرى ناچيز صبر كرده است و برتر از كسى است كه وقتى به نعمت دنيا مى‏ رسد، آن را غنيمتى مى‏ داند كه به دست آورده است.

4. اگر سرگرم دنيا شَوى، چگونه مى‏ توانى براى آخرت كار كنى؟؛ چون با وجود ميل و خواهش به دنيا، كار براى آخرت، بى‏ فايده است.

5. ياد دنيا بدترين درد و بيمارى است و ياد آخرت دارو و درمان.

6. اگر زياد به ياد آخرت باشى، گناه و نافرمانى‏ ات از خدا كم مى‏ شود و از شوخى و بازى [بيجا] بازداشته مى‏ شوى.

7. خدا كسى را كه دنيا را بشناسد، ولى نسبت به آخرت نادان باشد، دشمن مى‏ دارد.

8. حضرت امام جعفر صادق ـ سلام اللّه عليه. ـ: «دنيا در نظر من مانند مردار است كه هر گاه ناچار شدم، از آن مى‏ خورم.»؛ سپس اين آيه ی شريفه را تلاوت كرد: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى‏ دهيم كه در زمين، خواهان برترى‏ جويى و تبهكارى نيستند.» و گريست و فرمود: «به خدا سوگند، با اين آيه، همه ی آرزوها بر باد رفت.»

اگر [حتّى] بند كفشت تو را سرخوش كند يا از اين سرخوش شوى كه بند كفشت بهتر از بند كفش دوست تو است و يا فَساد جنسى كنى، مشمول اين آيه ی شريفه مى‏ شوى.

كسى به اين آيه ی شريفه عمل نمى‏ كند كه دنيا در چشم او زيبا به نظر آيد و زرق‏ و برق‏ه اى آن، خوشايندش شود.


مجموعه ی نکات حدیثی ناب و منابع آن ها را در ذیل عنوان «نکات حدیثی ناب: مجموعه ی موضوعات» ببینید.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا