اهل بیت (سلام الله علیهم)

درباره‌ی امام سجّاد (علیه السّلام): رفتار ایشان با شترشان

حضرت امام زين‏‌العابدين ـ علیه السّلام. ـ را ناقه‏ [= شتر ماده‏]‌ای بود كه آن حضرت هنگام وفات به فرزند خود، حضرت باقر [ ـ سلام الله علیه. ـ ] وصيّت كرده، فرمود: «من با اين ناقه، بيست سال حج به‏‌جا آورده‏‌ام و در اين مدّت [حتّی] يک تازيانه به او نزده‏‌ام! چون من از دنيا رفتم، پس از من، هر وقت، اين ناقه مُرد، او را دفن كن تا گوشت او را درندگان نخورند؛ چون رسول خدا ـ صلّی الله علیه و اله. ـ فرموده است: “هر شتری كه هفت حج در موقف عرفه شركت داشته باشد، از آن حَيَوان‏‌هايی است كه خداوند، او را از اهل بهشت قرار داده و به نسل او بركت داده است.”»

     ناقه‏‌ی آن حضرت پس از دفن آن بزرگوار آمد بر سر قبر آن حضرت [و] آن‏‌قدر سر خود را بر قبر آن حضرت زد… [كه] پس از سه روز مرد!

     حضرت باقر ـ علیه السّلام. ـ برای او قبری كند و دفن نَمود.

سفينة‌البحار، ج 2، ص 624؛ برگرفته از: داستانها و دانستنيهای مفيد از جانوران، ص 365 و 366

آيا رفتار ما، حتّی نسبت به انسان‏‌ها، با اين رفتار مهرْبانانه‏‌ی آن حضرت، قابل مقايسه است؟!

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا